Rithöfundalestin 2010 hafði viðkomu á Vopnafirði í gær, föstudaginn 26. nóvember, líkt og þær hafa gert undanfarin ár þegar veður hefur ekki hamlað för hennar.

Hingað voru mættir rithöfundarnir Kristín Steinsdóttir, Bragi Ólafsson, Sigrún Pálsdóttir og Ævar Örn Jósepsson. Til viðburðar var blásið og hélt menningarmálafulltrúi utan um hann fyrir hönd menningarmála á Vopnafirði - kynnti hann hvern rithöfund til sögunnar og greindi stuttlega frá fyrri verkum höfundanna og störfum þeirra á öðrum vettvangi.

Fyrstur rithöfunda í röðinni var Bragi Ólafsson er kynnti bók sína með langa titlinum, Handritið að kvikmynd Arnar Fetherby og Jóns Magnússonar um uppnámið á veitingahúsinu eftir Jenný Alexson, hvorki meira né minna en líklega munu flestir láta Handritið duga þegar um bókina er fjallað. Bókin er augljósleg full af húmor en Bragi er maður orðsins eins og Jósep Jobbi sagði við heimildarmann og fer með rétt mál, Bragi fer vel með tunguna.

Kristín Steinsdóttir stóð því næst í púlti og kynnti nýjustu bók sína, Ljósa. Kristín er einn alþekktasti barnabókahöfundur landsins en höfðar til eldri lesendahóps með bók sinni, sem að nokkru er byggð á sögu ömmu hennar en sú kona barðist við geðhvarfasýki um langt árabil. Húmorinn er þó til staðar þó undirtónninn sé grafalvarlegur.

Sigrún Pálsdóttir, dr. í sagnfræði og eiginkona Braga, las síðan uppúr bók sinni, Þóra biskups og raunir íslenskra embættismannastéttar. Hefur Sigrún hlotið lof gagnrýnenda fyrir bók sína og af því sem hún las er bókin einkar skemmtileg aflestrar, lipurlega skrifuð og ljóst að Sigrún á framtíð fyrir sér á þessum vettvangi.

Að endingu kom Ævar Örn Jósepsson uppí pontu og las valda kafla úr bók sinni Önnur líf. Sem fyrr er löggugengi Ævars Arnar mætt til sögunnar í þessari sjöttu sakamálasögu meistarans en sögusviðið er Reykjavík strax að efnahagshruni loknu. Endaði Ævar Örn lesturinn þegar spennan var farin að vaxa allverulega og eftirlét gestum að leita sér upplýsinga um framvindu háspennunnar.

Ánægjulegu kvöldi var þar með lokið, höfundarnir voru sáttir við salinn, gestir hlýddu á upplestur þeirra af áhuga. Því miður var mæting langt undir væntingum og stór salur Miklagarðs í hróplegu ósamræmi við gestafjöldann en breytti ekki því að þeir sem komu nutu kvöldsins enda eru bókmenntakvöldin sérlega notaleg í hvívetna.