Í dag er 24. desember það herrans ár 2010 - einungis eru þá eftir 8 dagar eftir af árinu og fáeinar klukkustundir uns íslensk þjóð sest að hátíðarborði jólanna. Mikil er sú breyting sem orðið hefur á jólahaldi landans en ekki eru nema fáein ár - að manni finnst - þegar heyrðist af jólaskreytingum verslanna erlendis mörgum vikum fyrir jól.

Breytingin felst einkum í tvennu: Íslendingar hafa tekið upp háttu hinna erlendu stórþjóða, s. s. Breta, að skreyta verslanir og hús mörgum vikum fyrir jól; hins vegar eru dagarnir hver öðrum líkir og sú mikla stemning sem einkenndi æskujól þess er þetta ritar löngu liðin tíð. Við þessu er ekkert að gera, enginn getur staðist þróunina, samfélögin breytast hraðar en nokkru sinni og sú þjóð sem einu sinni var einangruð langt í norðurhafi er nátengd þjóðum í þúsundum kílómetra fjarlægð í gegnum samskiptatækni nútímans.

Þrátt fyrir ofangreint er mikilvægt að hver og einn varðveiti barnið í hjarta sínu, njóti stundarinnar með sínum nánustu, geri jólahátíðina eins persónulega og við verður komið. Jólin eru hátíð barnanna um leið og við hin eldri njótum samvistanna við þau og minnumst þess að sælla er að gefa en að þiggja.

Á Akranesi er að finna hjón með einstakt hjartalag, Pauline McCarthy og maki hennar opna hús sitt á og bjóða einstæðingum að verja aðfangadegi jóla með sér. Ef saga sem þessi endurspeglar ekki hinn raunsanna anda jólanna er ekkert sem gerir það, við skulum minnast þess að fyrir suma er þessi annars yndislegi tími ekki sjálfgefin gleðistund. Hugsum vel til hvers annars, minnumst tilgangi hátíðar ljóss og friðar - og með þeim orðum fá vopnfirðingar sem og landsmenn allir innilegar jólakveðjur frá Vopnafjarðarhreppi. Gleðileg jól.

Jólahúsið í ár að mati (jóla-)dómnefndar, Lónabraut 41.