Seint mun landinn þreytast á að tala um veðrið en líklega eru þær fáar þjóðirnar sem búa við jafn óstöðugt veðurfar og einmitt við Íslendingar. Ekki er hægt að henda reiður á hversu oft veturinn kemur og veturinn fer á því tímabili sem fellur undir nafnorðið vetur - sem samkvæmt orðabókinni skilgreinist sem hin kaldari af aðaæárstíðunum tveimur utan hitabeltisins; misserið frá 20. október til um 20. apríl.

Umliðinn laugardag var boðið uppá fegursta vetrarveður en í leti sinni lét heimilidarmaður nægja að taka örfáar myndir nánast af veröndinni heima hjá sér; myndirnar tala þó sínu máli hver sú fegurð var sem við íbúum blasti þann dag. Mættu dagarnir vera fleiri í þeim dúr, fannhvít jörð, stilla og sól á himni. Daginn eftir hafði dregið fyrir sólu, birtan ekki sú sama en með myndavélina í farteskinu er ekið var inní sveit, að Refsstað nánar tilgreint.

Til að hámarka svo letina tók sá sem þetta hripar eina mynd útum óhreinan gluggann á hreppsskrifstofunni til að sýna enn þann dagamun sem á veðrinu er. Nú stendur hann af suðri og lemur eylandið utan með þeim afleiðingum að fönn breytist í bera jörð eða það sem verra er, í krap þar sem eftir situr snjór á götum með tilheyrandi hálku þegar aftur frýs - og það mun hann svo sannarlega gera!