Með ofangreindum hætti hljóðar fyrirsögn forystugreinar Sveitarstjórnarmála 5. tbl. 2011 og er rituð af framkvæmdastjóra Sambands íslenskra sveitarfélaga, Karli Björnssyni. Segir Karl að bráðabirgðaniðurstöður úr ársreikningum sveitarfélaga fyrir árið 2010 sýna að sveitarfélögin hafa áfram sýnt aðhald og ráðdeildarsemi í rekstri, líkt og árin þar næst á undan. Hafi sveitarfélögin lækkað rekstrarútgjöld á nafnvirði og því töluvert að raungildi. Á hinn bóginn jókst launakostnaður lítillega á milli ára. Lækkaðar skatttekjur voru bættar að hluta upp með hækkun þjónustugjalda. Tölur sýna að fjárhagsstaða einstakra sveitarfélaga er ákaflega misjöfn.

Svo langt hafa sveitarfélögin teygt sig á sl. árum og misserum að lengra verður ekki í hagræðingu gengið án þess að þjónustustigið líði fyrir það. Svigrúm til skattahækkana og/eða þjónustugjöld er lítið og því virðist lausnin felast í auknum tekjum sveitarfélaga samfara umtalsverðum hagvexti. Á þessu grundvallast sú velferðarþjónusta sem sveitarfélögin veita – jafnvel muni 4% hagvöxtur á ári geta fært sveitarfélögum sóknarfæri til að bæta þjónustuna. Þessu samhliða myndi atvinnuleysi minnka, sennilega jákvæðustu áhrifin sem hagvöxturinn hefði á samfélagið.

Launahækkanir á vinnumarkaði nú um stundir eru óneitanlega miklar og helgast af neikvæðri þróun í þjóðarbúskapnum á undangengnum árum. Þessar hækkanir þarf að fjármagna og er eina leiðin að auka umsvifin í hagkerfinu. Mið af kjarasamningunum verða sveitarfélögin að taka enda háð sömu hagvaxtarforsendum og hinn almenni vinnumarkaður. Bóli ekki á hagvexti munu launahækkanir þessar einfaldlega leiða til verðbólgu með tilheyrandi hækkunum verðtryggðra lána, hækkun vaxta og áframhaldandi kaupmáttarrýrnun launþega. Afleiðingar þessa yrðu síðan veiking krónunnar með líklegum hækkunum á innfluttum vörum enn frekar.

Aðilar vinnumarkaðarins byggja samninga sína á yfirlýsingu ríkisstjórnarinnar og meðal markmiða í henni er að hagvöxtur aukist umfram spár, kaupmáttur vaxi, fjárfesting aukist úr 13% af landsframleiðslu í 20% - og að atvinnuleysi minnki. Samningarnir fela í sér að samhliða kjarabótum sé ásetningurinn efling velferðarkerfisins og örvun hagkerfisins. Forsendan er því aukinn hagvöxtur.

Efndir verða að fylgja orðum ríkisstjórnarinnar. Verkin þurfa að tala og tíminn er naumur. Efasemdum um framsett markmið þarf að mæta strax því verslanir og þjónustuaðilar eru óhikað farin að hækka útsöluverð á vöru og þjónustu. Þessi þróun mun halda áfram skorti hlutaðeigandi trú á að forsendur kjarasamninga haldi. Því skiptir öllu máli að bregðast skjótt við og sýna þjóðinni að eitthvað raunhæft muni gerast á allra næstum vikum til að auka fjárfestinguna í haglerfinu. Annars kemur einfaldlega í ljós að þeir sem sögðu nýgerða kjarasamninga byggða á ótraustum forsendum hafa rétt fyrir sér. Ber að harma það.