Í hugum velflestra - og sannarlega í huga heimildarmanns - er hápunktur hverrar hátíðar Múlabæðra, Einu sinni á ágústkvöldi, framlag Vopnfirskra ungmenna á sviði félagsheimilisins - leiksýningin "Einu sinni enn á ágústkvöldi". Annað árið í röð var Valgeir Skagfjörð fenginn til að stjórna annars vegar listasmiðjum menningarhátíðarinnar, hins vegar að stýra skáldakvöldi. Hvort tveggja gerði hann óaðfinnanlega og sem áður ritað á þessum vettvangi fer ekki á milli mála að fjöllistamaðurinn á sérlega auðvelt með að vinna með ungviðinu og laða það besta fram í hæfileikum þess.

Skáldakvöldinu þrískipti Valgeir að þessu sinni; í fyrsta lagi sagði hann skemmtilegar sögur af þeim bræðrum auk þess að leika lög og syngja. Í öðru lagi flutti ungsveit Vopnfirðinga 2 lög Múlans - og uppskar mikinn fögnuð fjölmargra gesta er fylltu Miklagarð - og í 3ja lagi steig Batteríið á svið og flutti nokkur lög bræðranna og stóðu sig að vanda vel.

Leiksýningin var í einu orði sagt frábær, öllum hlutaðeigandi til mikils sóma. Var gott rennsli á sögunni en líkt og á sl. ári tókst Valgeiri að binda saman með liprum hætti orðræðuna og sönginn, sem auðvitað var fyrirferðamikill. Sum laganna eru minna þekkt eða alls ekki og sýnir að enn er eitt og annað eftir ógert þegar að bræðrunum snjöllu kemur - og alltaf er hægt að hlusta á lögin þekktu, aftur og aftur. Er ekki laust við að maður fyllist bæði stolti og jafnvel grobbi yfir hversu hæfileikarík Vopnfirsku ungmennin eru, megi hafa kæra þökk fyrir ásamt leikstjóra.