Vopnafjörður nýtur þeirra augljósu kosta að vera til umræðu aðra hverja viku á öldum ljósvakans í morgunútvarpi Ríkisútvarpsins, á Rás eitt. Síðast í morgun var rætt við ferða- og menningarmálafulltrúa sveitarfélagsins en hann ásamt Soffíu Vagnsdóttur, skólastjóri, menningarfrömuður og lífskúnstner í Bolungarvík, eru fastagestir í Morgunþætti Rásar 1, og fá gullið tækifæri til að koma stað sínum á framfæri sem ellegar byðist aldrei.
Má segja að þessi litlu sveitarfélög séu í öfundsverðri aðstöðu, sem fá einstaka auglýsingu í formi hinnar jákvæðu umræðu sem þar fer ávallt fram og varðar sveitarfélögin með einum hætti eða öðrum. Hefur heimildarmaður ítrekað haft á orði að framlag Margrétar Blöndal, sem fagnaði 50 ára afmæli í gær og fær á þessum vettvangi sendar heillaóskir, á Rás tvö á RUV sé Akureyri svo dýrmætt að ekki verði metið í fjármunum en með sinni einstöku framgöngu laðar Margrét fram allt hið besta sem Akureyri hefur uppá að bjóða viku eftir viku, árum saman.
Í morgun var komið að fulltrúa Vopnafjarðar að tjá sig og á u. þ. b. 10 mínútum kemur hann að efni sem meðal viðmælandi myndi segja á ½ lengri tíma! Enn á ný voru ungmenni okkar til umræðu og gat sögumaður ekki látið hjá líða að slá þeim gullhamra enda lofið fullkomlega verðskuldað. Þannig var frá því greint að ekki er laust við að maður lýsi með stolti hversu heilbrigð og vel þau eru gerð þessir krakkar okkar. Enda fór það svo að þau vöktu mikla athygli á landsmótinu (Landsmóti ÆSKÞ), voru sér og samfélagi sínu til mikils sóma.
Einhvern veginn er það nú svo að þar sem við fólk kemur saman er skammt í keppni af einhverju tagi – jákvæð (sam)keppni er öllum til góðs - og svo var einnig á landsmótinu; Vopnfirsku krakkarnir lentu í öðru sæti fyrir framlag sitt er þau sungu „Hjálpum þeim“, íslenska söfnunarlagið sem frægt varð, og gerðu nógu vel að þau náðu að fanga athygli hópsins alls og búningar þeirra þóttu svo snotrir og saman settir að þau fengu þar 1. verðlaun. Samanstóð búningurinn m. a. af rauðum bol með hvítu hjarta, hjarta Vinavikunnar á Vopnafirði. Og talandi um þessa frábæru hugmynd, Vinavikuna, þá hefur hún hér með náð til landsins alls; já, þið komið frá Vopnafirði þar sem Vinavikan er, er nú sagt og þykir öðrum ungmennum magnað að hafa slíka viku þar sem náungakærleikurinn er settur í forgang – að horfa út fyrir þægindahringinn og láta gott af sér leiða. Maður kemst ekki hjá að rifja upp í huga sér hversu yndisleg þessi litla hugmynd er en hún er eins og allar snjallar hugmyndir í gerð sinni einföld og auðveldlega framkvæmanleg og hefur sl. 2 ár mætt mikilli jákvæðni bæjarbúa og kæmi mér ekkert á óvart þó þessi prýðisgóða hugmynd séra Stefáns Más – með fulltingi ungmenna – verði komið á víðar.
Í annan stað var vikið að Dögum myrkurs og frá því greint hvað Austfirðingar almennt aðhafast og Vopnfirðingar einkum og sér í lagi. Þar var m. a. sagt að vart er umdeilanlegt að betri umgjörð um slíkan viðburð er vart að finna á Íslandi en minjasafnið á Bustarfelli. Þegar komið er inní gamlan bæinn, sem vissulega var heimili Vopnfirskrar fjöldkyldu allt til ársins 1966, finnur maður fyrir nálægð liðins tíma og í elsta hluta hússins dettur maður aftur til tíma sem er velflestum löngu liðinn, tími þegar Íslendingar bjuggu í dimmum torfkofum og nutu einskis af því sem gerði Ísland að þjóð meðal þjóða, m. a. mannsæmandi mannabústaði. En einmitt á stað sem þessum finnum við til nálægðar þess sem við ekki sjáum en teljum okkur skynja og skiljum líklega betur en áður af hverju þessi þjóð sá drauga í hverju horni. Lítt eða illa upplýstar vistarverur kölluðu á skuggamyndanir, það reif í raftana, vindurinn lamdi á stöfnum og skjáirnir/gluggarnir nötruðu!
Íbúarnir komust ekki hjá að finna til nálægðar myrkurs og dulúðar, draugar riðu húsum og í tuglskininu birtust risavaxin andlitin á skjánum – Dagar myrkurs voru sannarlega engir gleðidagar í dimmum vistarverum sem bundnar voru saman af enn dimmri göngum. Á laugardag á að minna á Daga myrkurs en þó með fjölskylduvænna ívafi, horfa fremur til stjarnanna og hlýða á hvað þær hafa að geyma í hugum Íslendinga í gegnum tíðina þar sem sálin verður nærð með upplestri, söng og leikinni tónlist, maginn nærður með vetrarsúpu að hætti Bustarfells, kaffi/kakó og bakkelsi á eftir – sem verður örugglega alveg yndislegt!
Að endingu var vikið að galdrasýningu Einar Mikaels og dansleikjahaldi á Vopnfirði en þeir eru margir staðirnir, stórir og smáir sem státa af dansleikjahaldi viku eftir viku líkt og hér var í seinni part síðasta mánaðar. 
En sum sé, Vopnafjörður nýtur forréttinda því héðan berast ekki einungis fréttir sem aldrei færu á öldur ljósvakans heldur eru þær að uppistöðu jákvæðar – og á tíðum mjög svo. Austurland fer heldur ekki varhluta af spjallinu ½ mánaðarlega og er full ástæða til að vekja athygli þessu efni á Rás 1 því seint verður góð vísa of oft kveðin og það sem jákvætt er.