Nú má vorið fara að koma, þorrablótið er að baki. Jæja, það kunna að vera einhverjir mánuðir á milli þorrablóts og vors en það breytir ekki því að þorrablót Vopnfirðinga var síðastliðið laugardagskvöld og var hreint frábær skemmtun. Lagðist á eitt snilldarveislustjórn Steingríms Árnasonar, stórskemmtilegir leikþættir, fjöldasöngur með almennri þátttöku og magnaður dansleikur með Von og Matta Matt – einhvers staðar þar á milli snæðingur af trogum fylltum þorramat að hætti liðins tíma.

Einn ánægður veislugestur varð á orði að svona eiga þorrablót að vera og er óhætt að taka undir með hlutaðeigandi og það sýndi sig að fólk var almennt í stórgóðu skapi því fjölmenni var á dansleiknum. Má draga þá ályktun að bróðurpartur veislugesta hafi kosið að halda skemmtuninni áfram inn í nóttina vegna þess að því leið vel á góðu kvöldi. Kvöldið byrjaði með hvelli er stórbandið Rafhlaðan steig á svið og virðist sem Batteríið hafi fengið þar nokkra samkeppni en einn liðsmanna Batterísins varaði þó mjög við eftirlíkingum! Ekki var litið um öxl og hvert atriðið rak annað með tilheyrandi áreynslu á hláturtaugar og brosgrettur.

Sem fyrr segir gaf upphafsatriði blótsins tóninn og á sviði Miklagarðs glönsuðu Vopnfirskir áhugaleikarar en þegar saman fer vel skrifaður hnitmiðaður texti, hnyttni og hugmyndaauðgi er uppskriftin að góðri skemmtun fengin og niðurstaðan getur ekki orðið annað en góð. Svo má ekki gleyma bakvarðarsveitinni er sá um allt gengi að óskum í sal, að aldrei skorti mat né drykk - og aldrei skorti mat né drykk allt kvöldið. Allt lagðist á eitt að gera gott kvöld að stórgóðu, framúrskarandi.

Nú er það svo að minni fólks á milli ára er misgott, sumir hafa að því er virðist nánast óbrigðult veðurminni meðan aðrir muna varla á milli daga. Eins er það með þorrrablótin, þau eru misskemmtileg en þeir sem á annað borð njóta vilja samvista við gott fólk eru þau hrein nauðsyn. Að þessu sinni var svo vel boðið að sá sem þetta ritar hefði ekki viljað fyrir sitt litla líf missa af skemmtuninni og naut þess að svífa um gólf Miklagarðs langt inn í nóttina við taktfasta tóna Vonar – og auðmjúkur þakkar fyrir sig og sína spúsu.